FA | EN

HPV و نتایج مثبت و منفی کاذب

خانه سلامت فروردین
portfolio image

بيش از 120 نوع ويروس HPV شناخته شده است كه بيش از 40 نوع آن مي‌تواند منجر به ايجاد عفونت‌هاي تناسلي در مردان و زنان شود. از اواسط سال 1970 بود كه ويروس پاپيلوماي انساني (HPV) به عنوان اتيولوژي اصلي سرطان دهانه رحم پيشنهاد گرديد. ویروس پاپیلومای انسانی که به آن HPV گفته میشود، شایع ترین عفونت مقاربتی (STI) است. متاسفانه اکثر بیماران آلوده به عفونت HPV، اطلاعی از بیماری خود ندارند.

 ویروس پاپیلومای انسانی، یک DNA ویروس از خانواده پاپیلوما ویروس هاست که حدود 170 نوع ژنوتایپ مختلف از این ویروس گزارش شده است. بیش از 40 نوع از این ژنوتایپ ها از طریق تماس جنسی منتقل می شوند و عفونت های دستگاه تناسلی و آنوس را ایجاد می کنند. اکثر عفونتهای HPV بدون علامت هستند و بصورت خود بخودی برطرف می شوند. در بعضی از بیماران، عفونت HPV بصورت پایدار در آمده و باعث زگیل ها یا زخم های پیش سرطانی می شود. ضایعات پیش سرطانی خطر ابتلا به سرطان گردن ودهانه رحم، واژن، آلت تناسلی، آنوس، دهان و گلو را افزایش می دهد.

دسته بندی HPV و اهمیت تشخیص ساب تایپ ها به صورت تفکیک شده از هم:

 

ساب تایپ های بیماری زای HPV در دو گروه پرخطر و کم خطر طبقه بندی شده اند. گروه کم خطر عامل اصلی ایجاد زگیل های تناسلی و گروه پرخطر عامل اصلی ایجاد سرطان دهانه رحم می باشد. وجود ساب تایپ های پرخطر از عوامل ضروری برای ایجاد سرطان سرویکس است اما کافی نیست. تشخیص ساب تایپ های کم خطر نیز در کنار ساب تایپ های پر خطر دراری اهمیت است چراکه نمی توان عنوان کرد که این ساب تایپ ها هیچ نقشی در سرطان زایی ندارند بلکه این گروه نیز دارای توانایی غیر قابل انکار برای ایجاد استعدادابتلا به سرطان هستند البته این گروه ابتدا باعث ایجاد کوندیلوما می شود. کوندیلوما دارای یک پیک شیوع در بازه ی سنی 15-24 سال است و مطالعات مختلف ثابت کرده اند که ابتلا به این گروه نیز ریسک ابتلا به سرطان سرویکس را افزایش می دهد. گرچه عفونت های ژنتیتال اغلب بدون علامت است و درمان خاصی برای آن صورت نمی گیرد اما این عفونت ها می توانند سال ها پایدار باقی بمانند و ممکن است باعث تغییر سلول های سالم به سلول های سرطانی شوند. برخی مطالعات نیز نشان داده اند که عفونت هم زمان سروتایپ های 6/ 11 از گروه کم خطر ها، 16 از گروه پر خطر می تواند ریسک ابتلا به بیماری سرطان را کاهش دهد چراکه حضور این دو گروه باهم آنتاگونیسم دارد. لذا با توجه به یافته های مختلف به دست آمده از مطالعات مختلف اهمیت تشخیص گروه های پرخطر و کم خطر کاملا محرز شده است.

      آزمایش HPV به عنوان غربالگری اولیه می تواند برای زنان از سن 25 سالگی مورد توجه قرار گیرد. زنان با نتیجه منفی آزمایش HPV نیازی نیست که دوباره برای حداقل سه سال آزمایش شوند. این فاصله ی زمانی غربالگری در دستورالعمل های جدید برای یک نتیجه نرمال سیتولوژی نیز پیشنهاد می گردد. یک تست مثبت HPV

برای ژنوتایپ دیگر 16 یا 18 به همراه وجود واکنش سیتولوژیک باید با کولپوسکوپی پیگیری شود.

    نتیجه مثبت تست برای 12 ژنوتایپ دیگر HPV بجز 16 یا 18 باید با آزمایش سیتولوژی پیگیری گردد. به نظر می رسد استفاده از ترکیب تعیین ژنوتایپ و واکنش سیتولوژی برای زنان مثبت از نظر 12 ژنوتایپ دیگر hrHPV یک روش قابل قبول برای مدیریت زنان hrHPV مثبت است.

    اثر روش های رایج تشخیصی در حال حاضر از تکنیک های مبتنی بر PCR استفاده می کنند و توالی های خاصی از HPV را تکثیر می کنند به عنوان مثال در برخی روش ها پرایمر بر اساس توالی ژن های E6 و E7 طراحی شده است که می توان با تکثیر یک قطعه ی 100 جفت بازی ساب تایپهای پرخطر (16,-18,-31,-33,-35,-39,-45,-51,-52,-56,-58,-59, -66 -68) را شناسایی کرد. قطعه ی دیگری که برای تکثیر از آن استفاده می شود توالی L1 می باشد. پرایمر های MY09 و MY11 پرایمر هایی می باشند که جهت تکثیر قطعه ی 450 جفت بازی در توالی L1 استفاده می شود. در برخی مطالعات نشان داده شده است که در 30% موارد احتمال وجود نتایج منفی کاذب در روش هایی که از تکثیر قطعه L1 با استفاده از پرایمر هایMY09 و MY11 استفاده کرده اند وجود دارد که علت این پدیده حذف ناحیه ی L1 در طی پروسه ی اینتگره شدن DNA ویروس در DNA سلولهای اپیتلیال میزبان میباشد.

    امروزه به منظور افزایش حساسیت تشخیص، روش PCR با روش هیبریدیزاسیون ترکیب شده است. اما یکی از معایب روش های هیبریدیزاسیون واکنش های متقاطعی است که ممکن است بین ساب تایپ های مختلف ویروس ایجاد شود. مطالعات متعدد بر روی واکنش های متقاطع بین ساب تایپ های مختلف این ویروس انجام شده است.